Raggi í Canada

Ég eins og flestir dæmi mat eftir bragði... og oft er mjög létt að forgangsraða mat eftir hversu gott bragðið er og þannig endar maður með lista sem á toppnum hvílir eftirlætis matur manns... blóðrauð nautlund (Muuu!)... Samt er Sushi þarna líka efst og er alveg jafn gott, nema "örðuvísi" gott... verulega örðuvísi...
Vondur matur er hinsvegar nær alltaf bara vondur... punktur...! (OK þrír punktar (og upphrópunarmerki))...
í gær hinsvegar, í bíóferð, lenti ég í fyrsta sinn í því (sökum tímahraks) að fá tvennt af mat (tvo mati (tvö möt (?))) sem var bæði alveg sérlega vont... og jafn vont... nema "öðruvísi" vont... Það sem er skítið við það er að þetta var "hot-dog" á móti "sausage" (pulsa og pylsa)... náskyldur matur, bæði í eins brauði og sama meðlætinu... en vondleikinn var svo mismunandi...
Þetta skemmdi algjörlega fyrir sér bíómyndina sem ég var að horfa á því ég tók það ekki í mál að eitthvað svona líkt gæti verið svona mismunandi vont... Skyndilega fékk í hugljómun frá tungunni (not just a hatrack)... Það er hægt að líkja bragðinu, vondleikanum, einsleikanum en samt musmuninum svona:
"Þessar pulsur/pylsur eru eins og raunveruleikasjónvarpsþættir... Í raun sama draslið, náskyllt og einhæft... og þó svo þú reynir að fela braðið með einhverjum kryddum, þá er þetta alveg jafnt ógeðslega vont... bara "öðruvísi vont..."
Ég gæti ekki verið sáttari...

Var í bíltúr í gærkvöldi með Cindy... Á leiðinni heim sótti hún vinkonu sína sem var eitthvað niðurdrepin sökum strákamála... Þessi vinkona hennar byrjaði að létta af sér og endaði á því að leita ráða hjá mér... og það eina sem ég gat hugsað var: "Vá! Svakalega talar þessi stelpa eins og Daffy Duck"...
Hún er ekki þmámælt (eins og Sylvester the Cat) heldur eru "essin" hennar löng og blástursleg... Þannig einu ráðin sem mér fannst rétt að gefa var eitthvað sem fékk hana til þess að segja setningu sem endaði á orðina "dispicable"... eða eins og Daffy segir: "You're ditttthhhhpicable..." og það tókst...
Hefði betur látið það ógert því núna varð ég blautur af frussi á hnakkanum... Næst samt ætla ég að láta hana segja þessa setningu... eftir ég fer í regnfrakka...

Það er eitt fyrirbæri hérna sem mér finnst við ættum að taka upp heima á Íslandi... The Screen Door...! (netahurð?)
Já, ég veit það er óþarfi að hafa svoleiðis heima því það er alveg sérlega lítið af flugum að streyma inní húsinn og örsjaldan nógu heitt til þess að hafa opna útidyrahurð en lokaða screendoor, en málið er að skemmtana gildið í þeim vegur svo margfallt upp á móti því...
Við erum búnir að sitja oft í makindum okkar út í garði og alltaf er það jafn fyndið að sjá einhvern ganga á hurðina á leiðinni inn eða út (aðallega út því þá sérðu klessta svipinn á þeim)... Líka sérstaklega ef það er í miðsetningu og endar hana þá skyndilega á "gnuh!" eða "blurgh!"...
Sjálfur hef ég sloppið við að labba á screendoor síðan 1986 í U.S.A. þegar ég var í boði hjá vinahjónum okkar og var á leið út í garði með FULLAN disk af kökum og góðgæti... Náttúrulega fór diskurinn fyrst í hurðina og svo *splat!* beint á mig og gólfið og fór þá góður biti í hundkjaft (það var nefnilega hundur á svæðinu (lucky bastard (blendingur sko)))... Síðan þá hef ég verið mjög glöggur á að labba ekki á screendoor (örugglega tengt matarást minni)...
Þannig hér þegar ég kem að garðinum þá opna ég glerhurðina, sé svo screendoor sem ég opna... og labba svo *bonk!*"gnuh!" beint á glerhurð númer tvö...

Mikið vorkenni ég Kanadamönnum núna... Ótrúlegt en satt, þá verður ekkert hokkítímabil í ár hjá þeim (eða í raun bara allri N-Ameríku)... Man ekki hvort þetta er sökum verkfall leikmanna eða hvort stjórnendur ákváðu að sleppa einni leiktíð sökum peningaóskum leikmanna... En hvað sem tautar og raular þá er ekkert hokkítímabil og er það algjört reiðarslag fyrir Kanadamenn... sérstaklega eftir að þeir eru í svo svakalegum hokkígír eftir þeir unnu heimsmeistaratitil fyrir nokkrum vikum...
Til samanburðar væri að líkja þessu við fyrir Breta ef enski boltinn myndi hætta í heilt ár... eða fyrir okkur Íslendinga ef... um... Séð og Heyrt myndi hætta að birta myndir af gellum í bíkini á baksíðunni...
Sem auka "Useless Trivia", þá þrátt fyrir gííífurlegs áhuga þeirra á hokkí, þá er það ekki þjóðar íþróttin... Það er Lacross (sem er franska fyrir: "ofbeldisfyllra en hokkí")... sem mætti í raun túlka hokkí á grasi nema það er net á kylfunni (það dregur síður í sig blóð)... Hvað getur maður sagt um íþrótt sem er með sérlega fáar hlífar en ein af þessum fáu hlífum er alveg sérstaklega þróuð til þess eins að verja bara nýrun (I kid you not)...?

Alltaf gaman að brölta í gegnum skóginn í myrkrinu... Er búinn að redda mér vasaljósi en gleymdi því í gær þegar ég var að koma heim frá kjúklingavængja kvöldinu (alla mánudaga)... Ég hef vappað þarna oft í gegn í dagsbirtunni þannig ég var alveg viss ég myndi rata í kolniðar myrkir...
Þannig ég stíg aleinn inn... og sé náttúrulega ekki rassgat... og ég staulast áfram hægt og rólega svo ég rekst ekki á tré eða eitthvað annað... Ég er kominn lengst inní skóginn þegar ég heyri þrusk... svo meira þrusk... svo tekur eitthvað á sprett í gegnum skóginn, á göngu stíginn og í áttina að mér alveg á fullu... Ég sé ekkert hvað þetta er... Þetta nálgast og nálgast... og svo... *VOFFVOFFVOFF!!!*... Ég stekk hæð mínu er hundskvikindir strýkst við lappir mínar... Ég sé hann samt ekki... Áfram geltir hann og hleypur utan í mig aftur og aftur... Ég berleggja í stuttbuxum vill ekkert fá bit í mig takk þó þegar var komið útslefaðir kálfar...
Loks kallar einhver á hundinn og hann hleypur í burtu... Ég ennþá í pínu sjokki skrölti áfram í myrkrinu uns ég kem að opnu svæði... Þá sé ég loks hundinn... Þetta er pínu lítið dvergvaxið örverpi... Hann ætti í hættu með að vera lúbarinn af íkornum... En þvílík rödd á skepnunni... Það er eins og þau hafa genasplæst Barry White, James Earl Jones og 300w magnara við hamstur...
Eg held að vasaljósið verður ekki langt undan næst...

Fann heimilisfangi[ mitt... Í raun var það aðeins svæðisnúmerið sem mig vantaði uppá, en nú er það komið...
Ég bý sem sagt hér:
1456 Sixth Line, apt. 9
L6H 1X7 Oakville, Ontario
Canada (Duh!)
Þannig nú getur fólk sent mér bréf eða pakka ef það hefur áhuga... Ekki það að ég er að minnast á þetta sökum þess að ég á afmæli bráðum *hóst*26.okt.*hóst*...

Fín helgi afstaðin... Fór á laugardag í "keg party" sem var bara nokkrum húsum neðar í götunni... Þegar við mættum voru um 300 manns þarna... Þétt pakkaður bakgarður og óþarflega löng röð í bjórkútinn... Við vorum varla búnir að vera þarna í tuttugu mínútur þegar löggan mætir á svæðið sökum stærðarinnar...
Við erum niðrí bakgarði og sjáum fimm löggur standa uppá pallinum sem er alveg heilli hæð ofar... Löggan er að reyna ná athyggli okkar... Þær ákveða að labba niður í garðinn sjálfann niður tröppurnar... Það eina sem ég sé í dima garðinum eru fimm vasaljós að fara nálgast hópinn eins og fimm framljósa bíll (ömurleg líking (heyrðist ekkert "burr" hljóð einu sinni))...
Skyndilega skellur og *Badamm**badamm**badamm**Úff...!* hljóð... Eitt vasaljósið hvarf og hin sveifluðust í allar áttir... Þá hafði ein löggan dottið niður allar tröppurnar og hinar voru að rembast við að halda í handriðið til þess að detta ekki með... Ef einhvern tímann hefði verið lögleg afsökun til þess að pissa á sig úr hlátri, þá var það á þessari stundu... og ég hefði gert það ef það væri ekki ólöglegt að míga utandyra í Kanada (ég meina það voru löggu vitni þarna)... Þó það skemmdi fyrir mörgum að partýið skyldi leysast upp svona fljótt, þá get ég allavega sagt að fólk fór heim með bros á vör...

Búinn að hafa samband við Lindy, kanadíska frænda minnm, aftur (langa afi hans of langa langa afi minn eru bræður)... Hann var að spila á tónleikum í heimabæ vinkonu minnar og var víst alveg að brillera... Sjálfur fer ég á tónleika með honum í Toronto í október og mun draga marga héðan úr skólanum... Nú þegar eiga margir nýja diskinn hans og finnst hann alveg frábær... Ég er meira að segja í "þakkar listanum" í hulstrinu... "Thanks to Raggi Eythorsson for being such a clever guy"...
Sjálfur keypti ég diskinn hans um leið og ég kom út og er þetta tærasta snilld... Mj0g góð tónlist og textasmíði... Ég vill ekki vera neitt væminn en t.d.: "Your's is the face that fills the mirror of my heart." er alveg svakalega vel saminn lína...
Þið getið hlustað á allan diskinn á netinu á heimasíðu hans, Lindymusic... veljið bara "look/listen" hlekkinn... og lagið "Beautifully Undone" er lagið sem flestir binda vonir sínar við að slái í gegn...
Verði ykkur að góðu...

Varúð... Týpísk montblogg núna... Aðeins fyrir fólk sem hefur áhuga á því þegar ég er að gera eitthvað gáfulegt frekar en mitt týpíska bull...:
Þvílíkur munur að hafa komið sér upp góðu orðspori á fyrsta ári... Í dag var byrjað að koma fólki í hópa fyrir auglýsingagerðina og byrjaði ferlið á að handritshöfundur valdi sér leikstjóra og framleiðanda (nema hann vildi vera annaðhvort (þið vitið eflaust hvað ég valdi))... Hópur af fólki vildi verða framleiðendur en þeir völdu sér nokkra handritshöfunda til þess að reyna sannfæra þá um að "ráða" sig... Sumir handritshöfundar fengu engin tilboð en ég fékk meira en nóg þannig ég gat valið úr þeim bestu og þurfti ekki að sitja uppi með einhvern imba (já það eru nokkrir þannig hér) sem vilja endilega framleiða þó þeir vita ekkert hvað þeir eru að gera...
Eftir að ég var kominn með dúndur framleiðanda og aðstoðarframleiðanda þá völdum við í restina af stöðunum og enn og aftur var úr nóg að velja fyrir hverja stöðu þannig ég nældi mér fyrst í Cindy, sérlegu aðstoðarkonu mína sem aðstoðarleikstjóra og Trisha (litlu kóreisku systir mína) sem hljóðmann (konu) en hún er ein besta í því sviði hér... Svo fékk ég besta klipparann í árganginum og loks kom einn gaur, sem ég var búinn að vona í allt sumar að ég myndi vinna með í haust sökum kvikmyndatöku hæfileika hans, í hópinn en hann var í raun búinn að biðja mig um að fá að vinna með mér í síðustu viku eftir hann heyrði hugmyndina þá þannig ég var mjööög ánægður með að fá hann, sérstaklega þar sem hann hefur verið helsta samkeppni mín í handritsgerð og leikstjórn frá upphafi...
Ég held að ég hefði ekki getað fengið betri fólk til að vinna með... og ég þurfti ekki að biðja neinn um að vinna með mér heldur báðu allir mig um að fá að vera með... En svo er hættan við þegar maður er með fólk sem veit að það er gott, að það sé svona "power stuggle" og "creative differences"... En sem betur fer valdi ég þetta fólk ekki bara af góðum hæfileikum heldur líka af fagmensku þeirra í fyrra...
Nú er bara að standast væntingarnar sem maður er búinn að leggja framm... og ef allt fer í háaloft, þá tek ég bara upp myndavélina og tek það upp, því það er eflaust betra efni en flestir raunveruleikaþættir í dag... I can't lose...

Í dag voru átta hugmyndir af yfir 60 valdar af öllum árganginum og kennurum til þess að gera PSA auglýsingu... PSA stendur fyrir Public Service Anouncment sem þýðir í raun Þjónustukynning... Fyrirtæki sem nota PSA eru oftast góðgerðarfyrirtæki, forvarnir og heilbriðgðisstofnanir... Munurinn á PSA og venjulegri auglýsingu er að við erum ekki að selja neitt heldur erum að reyna koma einhverjum boðskap eða skilaboðum frá okkur... Pínu slungnara...
Spurning hvort ég þarf að taka fram hvort mín hugmynd var valinn... En hún hljómar sem svo...:
Skælbrosandi málari í skjanna hvítum galla kemur að auðum vegg sem er í fjórum einingum... Hann er ofsa hreinlátur og breiðir plast yfir gólfið... Svo opnar hann fjórar málningardollur sem eru allar mismunandi með björtum og tærum litum; gulum, rauðum grænum og bláum... Hann tekur upp nýjan pensil og byrjar að mála fyrstu eininguna gula... Svo dýfir hann sama penslinum í rauðu málninguna og málar næstu einingu sem verður rauð nema með gulri slikju... Svo fer hann í þriðju dolluna með sama pensil og byrjar að mála grænt en þegar hann klárar eru gular og rauðar slikjur á veggnum... Loks fer hann í bláu málninguna og málar vegginn og síðasti veggurinn er sérlega klessukendur í litum... Hann stendur aðeins aftur, skoðar verkið sitt og brosið hverfur af honum... Hann horfir svo ofan í dollunar og hver þeirra er ekki lengur hrein og tær... Þá kemur "voice over" sem spyr (ásamt texta á sjánum) "How clean is your tool?"
Þá spyr ég... Hvað er ég að gera PSA um...?

Var loksins að raka mig í fyrsta sinn síðan ég kom út... Það líður alltaf góð stund milli rakstra (rakanna (rekstra?)) hér því ég er ekki sáttur við kranavatnið... Ég rakaði mig síðast rétt áður en ég fór út svo ég myndi minnka líkurnar á því að ég teldist vera hryðjuverkamaður (af hverju sé maður aldrei neinn vel rakaðan hryðjuverkamann?)... Þannig ég var kominn með þriggja vikna skegg og vissara að vera vel vopnaður þegar ég ræðst að það limgerði...
Það er komið svona þvílíkt rakvélastríð hér úti eftir að Gillette kom með Mach3 sem er með þrjú rakvélarblöð og svo Mach3 Turbo sem eins og Mach3 nema með túrbólegri litum... Til að mæta þessu gerði fyrirtækið Schick rakvélina "Quattro" sem spænska fyrir "Betri en Mach3" og er sú vél með fögur rakvélarblöð...
Í Toronto labbaði þessi forkunnarfagra snót að mér (þýðing: "þessi SVAKALEGA BOMBA!) og gaf mér Schick Quattro í kynningarskyni (ekki kynning ég sér (bara rakvélinni (Svei!)))... Þannig ég fór núna að prufukeyra vélina (af hverju rak"vél" þegar hún er alltaf í hlutlausum og ég þarf að gera alla vinnuna?)...
Ég var alveg svakalega hissa hversu mjúkur raksturinn var... Ég rakaði og rakaði og það var eins og ég var að nudda andlitið með plasthlíf... sem var svo rauninn því ég gleymdi að taka öryggishlífina af (engin furða því ég var enn jafn loðinn)... Ég byrjaði aftur og það var svo sem ágætt en samt vonbrigði miðað við fyrstu notkn á vélinni með glæný blöð... svo... með þessum fjórum þétt setnum blöðum þá tókst snillingunum hjá Schick að hanna rakvél sem ekki hægt er að hreinsa... Eftir smá stund var rakvélin þéttpökkuð af brúskum og gerði álíka mikið gagn og að raka mig með eyrnapinna... Tók ég því upp Mach3 (með silfur Turbo röndum) og kláraði raksturinn á engri stund þrátt fyrir að blöðin hefðu verið notuð nokkru sinnum áður...
Þannig í þessu rakvélastríði hefur Gillette greinilegan yfirburð... Ég skil því ekki af hverju Gillette var að koma með G3 POWER... Rakvél sem (I kid you now) víbrar...! Ég á nú nógu auðvelt með því að skera mig við rakstur með tveimur, þremur eða fjórum rakvélarblöðum... ég þarf ekki að gera þetta að gestaþraut með því að vera vopnaður víbrandi skurðartæki...

Ég hef tekið eftir því að ég er orðin frekar "bílhræddur" þegar ég kem á hraðbrautina (og aðeins þar (og aðeins á háannatíma (engin kveif sko)))... Örugglea vegna þess að það er annar/önnur að keyra... Sjálfur hef ég ekið neitt allan þann tíma sem ég hef verið hér nema bara fært bílinn aðeins í götunni þegar við vorum að taka upp eitthvað atriði...
Í raun einu skiptin sem ég er í bíl á hraðbrautinni undanfarið er þegar ég er með Cindy sérlegum aðstoðarmann (sérlegri aðstoðarkonu)... Hún er á hraðskreiðum nettum bíl og er að æða handahófskennt milli akreina eins og húsfluga í trekki... Mig furðar nefnilega þessi umferðarmenning þar sem er bíll við bíl, varla sekúndu á milli (manni var kennt þriggja sekúnda reglan heima), allir æðandi á yfir hundrað... ég get bara ekki fengið úr huganum hvað myndi gerast ef einn myndi stoppa... Bílamarmelaði skal ég segja ykkur...! En það er ekki að gerast og umferðin flæðir þétt og samstíga eins og henni væri stjórnað af krana... einhver skrúfa frá og allir fara á fullt, svo er skúað aðeins fyrir og allir hægja jafnt á sér... svo náttúrulega myndast stíflur og engin kemst í bað...
Það eina sem ég get gert er að treysta Cindy og náttúrulega gera það sem allt bílhrætt fólk gerir... "að grípa í haldfangið fyrir ofan hurðina", eins og maður trúi því að ef eitthvað gerist þá ef maður heldur nógu fast er allt í lagi og maður gæti jafnvel bara kyppt bílnum frá vandræðum...
Eftir síðustu bílferð með Cindy frá Toronto hélt ég svoooo fast og lengi... Mér leið eins og ég hafi dregið bílinn sjálfur alla leiðina... Ég gat varla opnað lófann í nokkra tíma þegar ég kom heim og gerði heiðarlega tilraun til að blogga með því að slá hnefanum í lyklaborðið... Needless to say þá var það ein gáfulegasta færsla mín í langan tíma...

Jæja... Nú er ég búinn að fara í alla tíma mína tvisvar og er orðin svona svaka spenntur fyrir öllu sem ég er að læra...
Var að koma úr hljóðfræði tíma... Ekki svona "a, e, i, o, uuuu" bull, heldur er tæknilega lýsngin "The Principals Of Sound Design"...
Ég sótti ekki um þennan tíma sem valfag en lenti í honum í staðin fyrir "The Aesthetics Of Editing"... Fyrst var ég spældur og ætlaði að skipta til baka en eftir að hafa prófað einn tíma ég er svoooo ánægður með það að vera þarna því...
A. Kennarinn er einn færasti hljóðmaðurinn í Norður Ameríku og kennir vegna áhuga en ekki vegna þess hann þarf þess... Plús hann er skemmtilegasti kennarinn hér, ekki bara vegna kímni og hressleika, heldur fyllir hann mann af svo miklum áhuga á efninu...
B. Það er gott að læra eitthvað sem maður veit ekkert um, og hljóðhönnun er eflaust efst á lista mínum... Maður þekkir og skilur klippingu frekar vel...
C. Þetta er svona fáranlega áhugavert viðfangsefni eftir ég rétt fékk að kynnast því...
Eftir tímann í dag get ég loksins svarað (rétt) fyrir fólki spurningu sem ég hef þurft að svara árlega í mörg ár... "Af hverju eru tvö mismunandi Óskars verðlaun fyrir hljóð í bíó... og hver er munurinn...?" Vanalega hef ég hreytt fram einhverri steypu sem mér datt í hug á staðnum ("eitt er fyrir hljóð úr hægri hátalara en hitt fyrir hljóð úr vinstri") en núna hef ég rétt svar... Einnig fékk ég að vita hvað "T.H." í "THX" stendur fyrir (pottþétt Usless trivia)... Ég fer samt ekki að útskýra þér (spyrjið bara í eigin persónu)...
Þannig þvílík heppni að ég lenti í þessu... Ég er eftir að læra svo mun meira ef þessum tíma en nokkur tíman klippingu... Ég veit maður vill móta sjálfur sína leið í náminu en ég er alveg viss um að örlögin vita alveg hvað þau eru að gera með því að skella mér þangað... Ég meina ef maður treystir ekki á heppni, þá hættir hún að vinna með manni...

Á föstudag var ég í Toronto sökum kvikmyndahátíðarinnar... Ég var labbandi með kóreisku bekkjarsystir minni að kvikmyndahúsinu þegar lítið tökulið frá einhverri sjónvarpsstöð stoppaði okkur... Þau voru að spyrja "erfiðar" trivia spurningar fyrir gangandi vegfarendur til að sjá hvort þau vissu eitthvað... Fréttakonan setti upp svaka glott (ég meina "svaka" glott) og byrjar að lesa af blaðinu sem hún er með...
Fréttakonan: "OK... What did Michaelangelo paint on his back...?"
Ég (varla sekundu eftir orðið "back"): "The Sistine Chapel..."
Fréttakonan: "... ... ..." (orðlaus)
Ég: "Took him four years..."
Hún horfði á mig af undrun og sagði að allan morguninn hafði hún verið þarna og engin gat svarað þessu... Ég bara yppti öxlum og sagðist vera evrópskur... fyrir einskærri tilviljun var ég meira að segja í bol með skjaldamerkinu og íslenska fánanum (er svo þjóðrækinn)... Hún þakkaði mér vandræðalega fyrir og beindi tökuvélinni að einhverju öðru fólki... Ég labba ánægður í burtu á leið í bíóið... Skyndilega fattaði ég... Hún lét mig ekki skrifa undir "samþykktarskilmála"... Það er það sem okkur er kennt númer "1, 2 og 3!" hér í skólanum er að í öllum fjölmiðlum á að fá samþykki einstaklingsins skriflega til þess að sýna andlit hans... Lang mikilvægast af öllu hér...! og hún pældi ekki einu sinni í því... sem þýðir greinilegt að beiglan ætlar ekkert að nota mitt svar í sjónvarpinu... Vill ekki láta eitt rétt og snöggt svar skemma fyrir öllum hinum...
Núna sér maður að í atriðum eins og "Jay Walking" hjá Jay Leno þá er greinilegt að það eru ekki bara all vitlaus fólk, við bara fáum ekki að sjá þau kláru...
Til þess að komast í sjónvarpið hefði ég þurft að svara... What did Michaelangelo paint on his back...? um... A tattoo...?

Róleg helgi... Vorum bara við herbergisfélagarnir að sötra öl hér og fengum nokkra vini í heimsókn... Fólki finnst frekar langt að labba hingað því það þekki ekki leiðina sem ég fann í gegnum skóginn þannig þegar tveir félagar mínir voru á leið heim seint um nóttina þá var ég svona afskaplega góður að segja þeim frá leiðinni... Svo til þess að vera enn betri þá fylgdi ég þeim fyrsta hlutan af leiðinni og sýndi þeim hvar átti að fara inní dimma dimma skóginn... svo til að vera enn betri þá eftir að þeir voru farnir ljóslausir í dimma skóginn þá læddist ég eftir þeim til að vera viss um að þeir væru að fara rétta leið... Loks til að sýna að ég var vinur í raun þá eftir að hafa tryggt að þeir eru að rétta leið og þeir eru orðin öruggir í þessum dimma skógi þá stekk ég aftan á þá, gríp í þá og öskra: "BLARGERAHHAGRRR!" (eða eittvað á þá leið)...
Ég meina til hvers eru vinir...

Labbaði heim í fyrsta sinn um kvöld í gegnum skóginn frá skólanum... Nennti ekki að taka hringinn og ákvað loks að prófa skóginn því ég þekki leiðina sæmilega vel... en það var samt allt öðruvísi í myrkrinu...
Heppinn var ég að ég var með reykingarmann með mér (staðhæfing sem ég nota MJÖG sjaldan) því hann var með kveikjara... Það þurfti ekki nema nokkur skref í skóginn og þá var allt svo niðdimmt að ég sá hvorki handa minna né hans skil (við vorum ekki að leiðast!)... Skógurinn var svo þéttur að ekkert ljós kom úr neinni átt, hvorki frá hliðum né að ofan... Við skrefuðum okkur hægt og rólega áfram við litin flögrandi loga... Við hvert fótmál skaust eitthvað dýr (t.d. þvottabjör, íkorni eða jafnvel eitthvað verra (ég gékk nefnilega framhjá skunk tveimur kvöldum áður)) frá okkur...
En allt endaði vel og á góðri stund síðar komumst við loksins úr skóginum... nema að vísu með skítuga skó og brennda putta (fáranlega heitur Bic kveikjari)...

Fór aðeins á kvikmyndahátíðina í gær... frekar leiðinlegt að þurfta að dröslast á stærstu kvikmyndahátíð Norður Ameríku sem heima vinna og þurfa að glápa á hágæða myndir... bleh...! (ath: kaldhæðni)
"Verð" (haha) svo að fara aftur á föstudaginn og kíkji jafnvel líka á laugardaginn (ætlar heimavinnan aldrei að klárast)... Vona að ég sé þá einhverjar stjörnur í ár... Í fyrra rétt sá ég einhverjar mini-pops en núna býst ég við betri tíð (vona ég)...
... og þegar loksins einver frægur kemur og fólk er alveg: "Oh myn God! It's blebleble (insert name here)"... Þá bara segi ég bara stutt og yfirvegað "Eh..." og yppi öxlum, því svoleiðis gera Íslendingar...

Það er alltaf gaman að segja eitthvað af einlagni í tímum sem fólk fattar ekki strax að sé brandari... Var í hljóðfræði tíma í gær (svona afskaplega skemmtilegur timi (í raun SNILLD)) og við vorum að læra um þróun "Mono" (ein hljóðrás) yfir í "Sterío" (tvær hljóðrásir) og loks "Surround 5.1" (fimm rásir plús bassarás)...
Ég spurði þá kennarann (einn sá skemmtilegasti sem ég hef á ævinni kynnst) mjög spekulerandi... "So? Since we have two nostrils, do we sneeze in sterio...?"
Það þögnuðu allir og göftu á mig... Ég meina hva? Er þetta ekki góð og gild spurning fyrir viðfangsefni tímans...?
... en ég fékk svo aldrei svarið...

Loksins... almennilegt hráefni komið í húsið... Fór nefnilega í gær með Cindy (sérlegum aðstoðarmanni) í "No Frills" (a.k.a. Canadískt Bónus) og keypti þar inn allskonar mat til þess að geta farið að elda af viti...
... og hvað var náttúrulega (náttúrulega) það fyrsta sem ég eldaði...? Ommiletta sem myndi láta allar ommilettur, fyrr og síðar roðna... Það tók mig um klukkutíma að meðhöndla hráefnið uns afraksturinn var beikon/skinku/lauk fyllt ommiletta með "jalapeno havarti" osti elduð uppúr hvítlauks/engiferolíu... Mmmmm...
Maður hefur heyrt frasann "breakfast fit for a king" en ég myndi ekki einu sinni gefa þessa frá mér þótt páfinn sjálfur færi á alla fjóra og tilbiði mig (sem hann myndi gera af hann hefði fengið smakk)...
Ég veit ég virðist vera svo afskaplega sjálfhælinn núna, en ég er bara svooooo hamingjusamur að vera kominn aftur í eldhús með öllu sem ég þarf... Fór meira að segja sérferð í IKEA til þess eins að kaupa sérstakar pönnur sem ég hef notað í ommilettugerð síðustu fimm árin... hef dröslað þeim með í ferðalög uppí bústaði ef ég veit að fólk vill ommilettur þar...
Næst á matseðlinum... Kjúklingabringur í rjómalagaðri hvítlaukssósu yfir Fusilli pasta... Ég veit það virðist vera mikil hvítlauks notkun hjá mér, en hann er bara svooooo hollur... Kveflaust ár fyrir mig takk...!

Alltaf erfitt að finna ljósaslökkvarana í myrkri í nýju heimili... Ég er nú nógu náttblindur fyrir en svo í gær eftir nokkra öllara var mér algjörlega ógerlegt að kveikja eitt einasta ljós og ég staulaðist um í myrkrinu (hefði staulað í birtu hvort sem er (mmm, bjór)) rekandi mig (ekki mjúklega) í allt uns ég loksins kom mér uppí rúm (eftir ég rak mig í það)...
Ef hverju eru þetta annars kallaðir slökkvarar...? Í helmingum tilvika eru þetta kveikjarar en það nafn er nú einokað af Zippó og þvíumlíku... Hér með finn ég enga ljósatendrara í húsinu í myrkrinu...

Haldiði að minn maður hafi ekki bara loks fundið réttu leiðina í skólann... ég er jú búinn að labba þetta nær daglega í eina og hálfa viku... Fór þannig úr 25 mínútna labbi í rétt 10 mínútna rölt...
Hvað á ég að gera við þessar fimtán mínútur sem ég var að græða...? Spurning um að bæta því við svefntíma minn og nær tvöfaldað hann þannig (miðað við hvernig var í fyrra)...

Bleeeh... Það er svo heitt hérna... og svona leiðinda mollu hiti sem er þykkur í loftinu og klínist við mann... Ég er að reyna ausa loftinu úr herberginu til þess að það sé gerlegt að vera hér inni nógu lengi til þess að blogga... Þarf samt eflaust stærri ausu...

Ímyndið ykku ferhyrning... Tvær mótstæðar hliðar heyta "Trafalgar" og "Sixth Line" (gatan mín) og hinar heita "McCrainy" og "Upper Middle" (hvaðan koma svona ömurleg nöfn)...
Allavega, þá er skóli minn á Trafalgar og ég þarf að labba í gegnum þennan ferning til þess að komast í skólann og tilbaka... Nema þessi ferningur er fullur af háum og þykkum skógi með klækjóttum stígum... Fyrst labbaði ég sitt hvorn hringin í kringum hann til að komast í skólann en það tók of langan tíma... Svo byrjaði ég alltaf hjá skólanum og fór inní skógin í leit að styðstu leið heim... Ég fer inn, tek beygju, aðra og aðra... og enda á McCrainy (löng leið)... Prófa aftur... beygi, beygi og beygi... enda á Upper Middle (lang í land)... Enn og aftur og aftur og aftur hef ég þrætt skóginn núna í heila viku daglega... og enn hef ég ekki hitt á götu mína (ég veit það er hægt)...
Loksins fyrir tilviljun í gær þá sá ég hjón birtast uppúr þurru við skógarendan akkúrat þar sem er næst mér... Snilld... Loksins sá ég hvar endirinn var...!
Í morgun var því minnsta mál að fara þangað og æða bara öfuga leið og rekja mig þannig beint í skólann... og ég geri það... sé sum kennileyti sem gæti passað... beygi begyi og beygi... og enda á McCrainy... of svona afskaplega langt frá skólanum...
Þetta hlýtur að fara koma á næstu dögum...

Öll bloggin sem eru skrifuð í dag, voru í raun skifuð í gær, nema Blogger var eitthvað að brasa með að setja þau á netið... Bleh...!

Er að hugsa um að sækja um að vera aðstoðarmaður í sjónvarpsverinu fyrir fyrsta árs nemana... Það er góð hugmynd því:
A. Það er ofsalega gaman að kenna fólki eitthvað...
og
B. Ég er ekki með sjónvarpsverið í ár, þannig ég er að rifja upp samt allt sem ég hef lært og betrum bæta það...
Það samt er meiri vinnuálag á annars mjög annasama önn, en síðan hvenær hef ég kvartað undan mikilli vinnu (fyrir utan garðslátt (það telst ekki með!))...

Jæja... Þá er skólinn byrjaður... Fór í dag þó ég átti engan tíma... Hékk bara um til að hitta aftur alla skólafélagana... Stundaskráin mín er fín, fékk inn öll fögin sem ég vildi (einn af fáum (kosturinn við að vera með góðar einkunnir))... Svo er ég með frí alla þriðjudaga...
Núna samt er ég að fara að leggja mig... Laaaaangur dagur á morgun... 8:00-18:00 (Bleeeh)... Reyni náttúrulega samt að segja aðeins frá deginum þá...

Er búinn að koma mér vel fyrir í nýja húsi mínu... Í einhverju óskýranlegu æði (og ekki ölæði) er ég nú þegar búinn að afpakka (eitthvað sem tók nokkra mánuði síðast)...
Er mjög (MJÖG) ánægður því í herbergi mínu (því stærsta í húsinu) eru skyndilega mun meira af húsgögnum en þegar ég panntaði það... Fór frá "núll" uppí "nóg"... Er nú með stórt rúm, tvo hægindastóla (með skemlum!) náttborð, skrifborð, háa kommóðu og tvo fataskápa... Svo er herbergði auðveldlega tvisvar sinnum stærra en það sem ég var með í fyrra...
Í húsinu með mér búa Adam Snow (úr fagi mínu) og vinur hans Adam Somethingelse (báðir í kjallaranum)... Svo á annari hæðinni (þar sem ég er) er Cameron tölvulúði (mjög fínn gaur samt) og Austurríkismaðurinn Mike (Michaelgevesen)... Mjög sáttur að vera með Evrópubúa á sama stað aftur...
Næst á dagskrá er svo ferð í Ikea að kaupa potta, pönnur, borðbúnað og bleh og svo fylla upp ísskápinn... Fæ einnig ferðavélina mína í dag og Cameron er þegar búinn að skella interneti í herbergi mitt...
Þetta virðist bara vera fullkomið hús...!

Þá er maður kominn aftur á þetta blogg því ég er nú í Kanada...! Ferðasagan er sem svo...
Byrja út á Keflavíkur flugvelli (hvar annarstaðar) með tvær nýþungar (hvað er "ný" og af hverju er það svona þungt?) töskur og fyrir heppni þurfti ekki að borga "yfirþyngdina"... Svo geng ég með buxunar vel niður á rass uppí Fríhöfn því belti mitt setti af stað málmleitartækið... þar kaupi ég brennivín (til að pína húsfélagana) og svo tvö tímarit fyrir flugið... Mjög viðburðarsnautt flug því það voru svo fáir þarna og maður hafði heila sætaröð fyrir sig...
Kem í London mjög seint, skipti dollurum í pund og tek strætó uppá hótel... Það fyrsta sem ég sé þegar ég kom inná herbergi er íslensk auglýsing í sjónvarpinu (á íslensku (no joke (Kims flögur "Gaman Saman")))... Smá næring, einn öl og svo snemma í bólið fyrir morgunflug daginn eftir...
Vakna eiturhress og tek annan strætó aftur uppá Heathrow flugvöll (eða eins og Bretar kalla hann "Heefrah Aypoe")... Eftir eilífðar bið við "check-inn" borðin kemst ég loksins að og þá segir mér gaurinn að minn "e-miði" þarf samt að vera með örðum miða þannig ég verð að drösla 3700kg töskum mínum með handónýt dekk þvert yfir Heefrah (teppalagt hálfa leiðina (hver teppaleggur eiginlega flugvöll!?!)) til þess að ná í miðann og svo dröslast tilbaka... Svo kom góð stund þar sem ég nærðist á ekta enskum morgunmat sem samanstóð af pylsum, beikoni, eggjum, bökuðum baunum, ristuðu brauði og kartöfluklöttum (aðeins 3725 kaloríur (mmmmm!))... Skoða mig um í Fríhöfninni þar (aftur með buxunar vel niðrá afturenda (heimska belti!)) áður en ég fer í stutt flug til Parísar...
Í París skipti ég pundum í Evrur og kaupi smá í Fríhöfninni þar (með buxunar núna á hælunum (hefði átt að kaupa nýtt belti!)) áður en ég fer í flug frá 13:55-16:15 til Toronto (skrítið því flugið virkaði eins og það væri vel yfir átta tíma)... og það var ekki gott flug... Á vinstri hönd við mig sat einhver Indverji en á hægri hönd voru allir aðrir í vélinni því ég var við hliðina á salerninu... ég setti þarna aftur orðið "angraður" í "óhljóðeinangraður kamar"...
Svo lennti ég líka í eina sætunu sem ekki var hægt að halla aftur á meðan gaurinn fyrir framan mig var í sæti sem myndi vinna limbó keppni og var ég því með skalla hans á fanginu alla leiðina... Þessi sæti eru líka svo sérstaklega hönnuð af verkfræðingum til að vera svo óþægileg að þú tekur ekki eftir því hvað maturinn er vondur... Ég fékk einhvað "bleh" í álbakka en Indverjin á vinstri hönd (kanski af einhverjum trúarástæðum) fékk sérrétt sem samanstóð af tikka masala kjúklingi, nan brauði og allskonar gúmmilaði sem ilmaði svo vel...
Til að drepa tímann á leiðinni gat ég horft á kvikmyndir á örlitlu sjónvarpi á sætisbakinu fyrir framan mig, sem náttúrulega sökum Hr. Limbó var staðsett í klofi mínu þannig ég góndi á milli lappa minna að reyna sjá eitthvað eins og áttræðum maður að bíða eftir að Víagra skammturinn fari í gang...
Sá nýju Harry Potter myndina (Harry Le Potter ou le blah blah blah (fín mynd) og svo Ladykillers (þvílík vonbrigði (hvað voru Coen Bræður að pæla))...
En þrátt fyrir þetta var þetta svo sem allt í lagi ferð... Komst heill á höldnu og farangurinn líka...